قرآن میان دو قرائت منحرف نه سلاح طالبان، نه آماج حملهٔ دینستیزان در سالهای اخیر، در افغانستان و میان جامعهٔ مهاجر، دین و قرآن به میدان کشمکش سیاسی و روانی تبدیل شده است. از یکسو طالبان با اعتمادبهنفس کامل خود را «حکومت اسلامی» و «مرجع تطبیق دین» معرفی میکنند و هر مخالفتی با نظامشان را بهگونهای به مخالفت با اسلام پیوند میزنند. از سوی دیگر، گروهی از دینستیزان فرصتطلب، بهجای آنکه ادعای طالبان را زیر سؤال ببرند و بررسی کنند که آیا رفتار و ساختار طالبان واقعاً با قرآن و سنت سازگار است یا نه، همهٔ جنایات و جهالت طالبان را مستقیماً به حساب خودِ دین و قرآن مینویسند و زیر نام دفاع از حقوق بشر و آزادی، اصل دین و دینداران را آماج حمله قرار میدهند؛ بهویژه در فضای مجازی که این نوع موضعگیریهای تند و تحریفشده، با سطحینگری، صدای بلند و استدلال کم، فراوان دیده میشود. در میان این دو صدا، مردم – و مخصوصا نسل جوان – گرفتار نوعی سردرگمیاند. از یک طرف با چهرهای خشن، عبوس و تحقیرآمیز از دین روبهرو میشوند که طالبان آن را نمایندگی میکنند؛ و از طرف دیگر، با گفتمان تند و عص...